บทที่196 ท่านย่า ข้าชอบท่าน

ฮองไทเฮาโบกมือไปมา “นอนจะหลังจะพังแล้ว ลุกขึ้นนั่งสักพักดีกว่า”

นางเงยหน้าขึ้นมองหรงท่ายกุ้ยเฟยทีหนึ่ง เห็นนางตาแดง บ่นขึ้นทันทีว่า “ทำไมร้องไห้อีกแล้วล่ะ โชคชะตาฟ้าลิขิต เจ้าร้องไห้ไปก็ไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้น กลับทำให้ข้าไม่สบายใจ”

หรงท่ายกุ้ยเฟยยื่นมือไป

บทที่ 197 การวินิฉัยและรักษาโรค

นางหลบหน้า หายใจเข้าลึกๆ หลายทีก็ยังไม่สามารถช่วยหยุดน้ำตาไม่ให้ไหลได้ หรงท่ายกุ้ยเฟยยื่นแขนออกไปกอดนางไว้ “น่ะ หยุดร้องเถอะ เดี๋ยวเด็กๆ เห็นเข้า จะคิดว่าท่านไม่ดีใจ ไม่ชอบพวกเขานะ ที่ข้าร้องไห้เมื่อกี้ พวกเขาก็บอกว่าข้อไม่ดีใจ เด็กหวั่นไหวง่ายน่ะ”

ฮองไทเฮาตก

บทที่ 198 พวกเราไปหาท่านพ่อ

ชูเซี่ยรับมา และเริ่มอ่านใต้แสงไฟ

เริ่มแรกการวินิจฉัยโรคและใบสั่งยามีครบทุกอย่าง ละเอียดมาก แรกๆ แค่รู้สึกไม่ค่อยสบาย ก็เลยจ่ายยาบำรุงกำลังให้ ล้วนเป็นยาบำรุงเลือดและชี่ หลังจากนั้นเริ่มมีอาการไอ

ใบสั่งยาที่จ่ายตามพระอาการ และหลังจากที่ทานยาแล้วอาการดีขึ้นน