บทที่13 ความหมายใหม่ของพระองค์ท่าน

ไทเฮามองไปยังท้องน้อยของชูเซี่ย สุดท้ายก็แค่ส่ายหน้าและถอนหายใจอย่างเบาๆ ว่า“ทุกคนนั่ง อย่ามัวยืนกัน ”

ชูเซี่ยได้ยินคำพูดนี้ ก็เดินตรงไปที่หน้าเก้าอี้เตรียมตัวจะนั่งลงโดยไม่ได้คิดขอบคุณไทเฮาก่อน เมื่อมองเห็นมี่เหอไหว้พระทัยไทเฮาตามมรรยาท พูดอย่าง

บทที่14 รักเดียวใจเดียว

หลังชูเซี่ยตั้งสติได้ มี่เหอกะโกนว่า“พี่สาวพูดอะไรไป ไทเฮาจะเป็นเหล่าโฟเย่ว์ได้ยังไง”พระนางเจ้าทั้งหลายล้วนมองไปยังชูเซี่ยเมื่อได้ยินเสียงของมี่เหอ ชูเซี่ยเงยหน้ามองไปยังมี่เหอ ใบหน้านางมีแต่ความห่วงใยเท่านั้น ไม่มีความย่ามใจสักนิด เหมือนใจร้อนกับการที่พูดผิดของชูเซ

บทที่15 พระสนมเอกคลอดก่อนกำหนด

ไทเฮาถอนหายใจยาวๆและพูดกับชูเซี่ยว่า“เจ้าลุกขึ้นเถอะ”

ดวงตาชูเซี่ยเต็มไปด้วยน้ำตา นางก็ไม่รู้ทำไม คำพูดเมื่อกี้ตั้งใจจะพูดให้พวกนางฟัง แต่พอพูดออกมาแล้วตัวเองก็เศร้าใจไปด้วย นางลุกขึ้นตามคำสั่งและก้มหน้ายืนอยู่ข้างๆ

ไทเฮาพูดต่อ“มาข้