บทที่ 14

บทที่14 รักเดียวใจเดียว

หลังชูเซี่ยตั้งสติได้ มี่เหอกะโกนว่า“พี่สาวพูดอะไรไป ไทเฮาจะเป็นเหล่าโฟเย่ว์ได้ยังไง”พระนางเจ้าทั้งหลายล้วนมองไปยังชูเซี่ยเมื่อได้ยินเสียงของมี่เหอ ชูเซี่ยเงยหน้ามองไปยังมี่เหอ ใบหน้านางมีแต่ความห่วงใยเท่านั้น ไม่มีความย่ามใจสักนิด เหมือนใจร้อนกับการที่พูด

บทที่ 15

บทที่15 พระสนมเอกคลอดก่อนกำหนด

ไทเฮาถอนหายใจยาวๆและพูดกับชูเซี่ยว่า“เจ้าลุกขึ้นเถอะ”

ดวงตาชูเซี่ยเต็มไปด้วยน้ำตา นางก็ไม่รู้ทำไม คำพูดเมื่อกี้ตั้งใจจะพูดให้พวกนางฟัง แต่พอพูดออกมาแล้วตัวเองก็เศร้าใจไปด้วย นางลุกขึ้นตามคำสั่งและก้มหน้ายืนอยู่ข้างๆ

ไทเฮาพ

บทที่ 16

บทที่16 ช่วงเวลาวิกฤติกาล

ไทเฮาตื่นตระหนกและถามอย่างตกใจว่า“ทำไมตำแหน่งเด็กไม่ตรง ก่อนหน้านี้ให้พวกเจ้าดูแลรักษา พวกเจ้าก็บอกว่าปกติไม่ใช่หรือ”

หมอหลวงอธิบายว่า“ทูลไทเฮา ทารกของพระชายาเจิ้งหยวนปกติอยู่ ตอนนี้ตำแหน่งไม่ตรงสำหรับเพิ่งตั้งครรภ์แค่เจ็ดเดือนมันไม่ใช่เรื่อง