ประณาลีถึงกับอึ้ง ไม่คิดว่าจะเจอคำถามนี้เข้าในวันหนึ่ง และเป็นวันที่เธอมีความรู้สึกรักผู้ชายสักคนที่ไม่ได้รักเหมือนญาติเหมือนพ่อเหมือนพี่ ไม่ใช่สิเธอไม่ได้รักเขา ประณาลีแย้งตัวเองในใจ เธอแค่รู้สึกดีเวลาอยู่ใกล้ ไม่ชอบใจเวลาแฟนเก่ามาหาถึงที่บ้าน เอ๊ะ! หรือเธอจะรักเขาจริงๆ หญิงสาวคิดอย่างสับสน

“พะ..

“งั้นฉันถามอะไรคุณหน่อยได้ไหม” เขาพยักหน้าลดมือทั้งสองข้างมาวางบนไหล่บอบบาง แล้วจ้องหน้ารอตอบคำถามของหญิงสาวอย่างตั้งใจ

“ทำไมคุณถึงอยากรับผิดชอบฉัน”

“เพราะคุณอุ้มท้องลูกของผมไง” นิธิภัทรนิ่งเงียบเพื่อดูปฏิกิริยา และเมื่อเห็นใบหน้าแดงๆ สลดลงนัยน์ตาสวยคมไหววูบอย่างผิดหวังทำให้ร่างสูงขยับเข้าไปชิดร่า

“ไม่บอกสักนิดเลยเหรอ” ประณาลีส่ายหน้ายิ้มๆ ก่อนจะหันไปสนใจข้าวต้มบนโต๊ะ ที่ตอนนี้เธอใช้เตียงนั่งแทนเก้าอี้ ตักข้าวต้มหอมๆ เข้าปากแล้วพยักหน้าอย่างบอกว่าอร่อย

“อร่อยก็ทานให้หมดนะ”

“ค่ะ คุณไม่ต้องรอก็ได้นะคะ เดี๋ยวฉันทานเสร็จจะยกลงไปเก็บเองก็ได้”

“ไม่เอา ถ้าเกิดคุณกินเสร็จแล้วเป็นเหมือนที่สวนสนุกจนเป็