“เอ่อคือ...ฉัน...ฉัน...”

“ผมว่าเราอย่าเพิ่งคุยกันเรื่องนี้เลย เดี๋ยวผมไปหาอะไรมาให้คุณทานก่อนดีกว่านะ...ไปเร็วเด็กๆ ลงไปเล่นข้างล่าง แม่ลีจะได้พักผ่อน” บอกพลางอุ้มร่างเล็กลงจากเตียงทีละคน

“ไปนะคะ” เด็กน้อยทั้งสองหันมาบอกว่าที่แม่เลี้ยงสาวที่นั่งพิงหัวเตียงด้วยรอยยิ้มกว้าง ซึ่งเธอก็ยิ้มตอบไปอย่างเขิน

ประณาลีถึงกับอึ้ง ไม่คิดว่าจะเจอคำถามนี้เข้าในวันหนึ่ง และเป็นวันที่เธอมีความรู้สึกรักผู้ชายสักคนที่ไม่ได้รักเหมือนญาติเหมือนพ่อเหมือนพี่ ไม่ใช่สิเธอไม่ได้รักเขา ประณาลีแย้งตัวเองในใจ เธอแค่รู้สึกดีเวลาอยู่ใกล้ ไม่ชอบใจเวลาแฟนเก่ามาหาถึงที่บ้าน เอ๊ะ! หรือเธอจะรักเขาจริงๆ หญิงสาวคิดอย่างสับสน

“พะ..

“งั้นฉันถามอะไรคุณหน่อยได้ไหม” เขาพยักหน้าลดมือทั้งสองข้างมาวางบนไหล่บอบบาง แล้วจ้องหน้ารอตอบคำถามของหญิงสาวอย่างตั้งใจ

“ทำไมคุณถึงอยากรับผิดชอบฉัน”

“เพราะคุณอุ้มท้องลูกของผมไง” นิธิภัทรนิ่งเงียบเพื่อดูปฏิกิริยา และเมื่อเห็นใบหน้าแดงๆ สลดลงนัยน์ตาสวยคมไหววูบอย่างผิดหวังทำให้ร่างสูงขยับเข้าไปชิดร่า