“งั้นฉันถามอะไรคุณหน่อยได้ไหม” เขาพยักหน้าลดมือทั้งสองข้างมาวางบนไหล่บอบบาง แล้วจ้องหน้ารอตอบคำถามของหญิงสาวอย่างตั้งใจ

“ทำไมคุณถึงอยากรับผิดชอบฉัน”

“เพราะคุณอุ้มท้องลูกของผมไง” นิธิภัทรนิ่งเงียบเพื่อดูปฏิกิริยา และเมื่อเห็นใบหน้าแดงๆ สลดลงนัยน์ตาสวยคมไหววูบอย่างผิดหวังทำให้ร่างสูงขยับเข้าไปชิดร่า

“ไม่บอกสักนิดเลยเหรอ” ประณาลีส่ายหน้ายิ้มๆ ก่อนจะหันไปสนใจข้าวต้มบนโต๊ะ ที่ตอนนี้เธอใช้เตียงนั่งแทนเก้าอี้ ตักข้าวต้มหอมๆ เข้าปากแล้วพยักหน้าอย่างบอกว่าอร่อย

“อร่อยก็ทานให้หมดนะ”

“ค่ะ คุณไม่ต้องรอก็ได้นะคะ เดี๋ยวฉันทานเสร็จจะยกลงไปเก็บเองก็ได้”

“ไม่เอา ถ้าเกิดคุณกินเสร็จแล้วเป็นเหมือนที่สวนสนุกจนเป็

เพียงแค่ข้ามคืนข่าวการตั้งท้องของประณาลีก็รู้ถึงหูของเพื่อนๆ ในแก๊งจากการที่ประวิชญาโทรบอกมุทิตาเพียงคนเดียว จากนั้นก็เกิดการโทร.ไล่บอกเป็นลูกโซ่ไปจนครบ ดังนั้นในช่วงสายๆ ของวันต่อมาประณาลีจึงได้ต้อนรับเพื่อนๆ ที่โทร.มาบอกว่าจะมาเยี่ยม อย่างพร้อมหน้าพร้อมตา

“ยัยลี...” ปาณิศาลงจากรถก่อนใครเพื่อน วิ่