“คิดจะจูบมือเมียผม จูบกำปั้นของผมก่อนเป็นไงครับคุณ” ประณาลีหันขวับมองคนที่มาขัดขวางการทักทายในแบบที่เธออึดอัดใจและไม่ชอบเอาเสียเลย ในเวลาที่เฉียดฉิว แล้วต้องอุทานเรียกชื่อคนๆ นั้นเสียงดังอย่างตกใจมากขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า

“คุณธี!”

“ใช่ผมเอง” นิธิภัทรมองหน้าคนที่คิดจะล่วงเกินผู้หญิงของเขาอย่างเอาเรื่อ

“คุณบอกว่ายัยลีเป็นเมียคุณ แล้วทำไมคุณไม่รับผิดชอบในสิ่งที่ทำลงไป” มุทิตาเอ่ยเสียงไม่เป็นมิตร เพราะคิดไปว่า ที่ประณาลีไม่กล้าพูดความจริงในวันนั้นอาจจะเพราะผู้ชายคนนี้ไม่ต้องการรับผิดชอบ และอาจจะตัดสัมพันธ์ด้วยเงินก้อนโต ซึ่งเป็นการดูถูกศักดิ์ของลูกผู้หญิงอย่างร้ายแรง แต่ทว่าสิ่งที่หลุดออกจากปากนิธิภ

เสียงส้นรองเท้ากระทบพื้นดัง ต๊อกๆๆ มาหยุดหน้าโต๊ะเลขาของท่านประธานกรรมการบริหารธนาคารใหญ่ของตระกูลคันธารัตน์ เลขาสาวที่จ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์ละสายตามามองแขกสาวสวยเฉียบพร้อมรอยยิ้มและเสียงทักทายเสนาะหู

“สวัสดีค่ะ”

“ฉันมาพบคุณธี” แม้น้ำเสียงจากแขกสาวจะฟังดูแข็งไม่รื่นหู แต่เลขาสาวยังคงยิ้มหวาน แล้วถามก