“เฮ้ย! ได้ไง ที่ฉันชวนแกมางานนี้ก็เพราะเห็นว่าแกโสดมาเกือบๆ จะสองเดือนแล้วนะโว้ย คนนั้นเป็นไงคนที่ได้ช่อดอกไม้นั่นน่ะสวยเด็ด...ไปเธออยู่ในกลุ่มคนรู้จักฉันพอดี ฉันจะพาแกไปทำความรู้จักเอาไว้ก่อน เผื่อยังไงแกเกิดเปลี่ยนใจอยากสานสัมพันธ์ต่อมันจะได้ง่าย และรูปหล่อแถมรวยมหาศาลอย่างแกฉันรับรองเลยนะว่าไม่มี

“คิดจะจูบมือเมียผม จูบกำปั้นของผมก่อนเป็นไงครับคุณ” ประณาลีหันขวับมองคนที่มาขัดขวางการทักทายในแบบที่เธออึดอัดใจและไม่ชอบเอาเสียเลย ในเวลาที่เฉียดฉิว แล้วต้องอุทานเรียกชื่อคนๆ นั้นเสียงดังอย่างตกใจมากขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า

“คุณธี!”

“ใช่ผมเอง” นิธิภัทรมองหน้าคนที่คิดจะล่วงเกินผู้หญิงของเขาอย่างเอาเรื่อ

“คุณบอกว่ายัยลีเป็นเมียคุณ แล้วทำไมคุณไม่รับผิดชอบในสิ่งที่ทำลงไป” มุทิตาเอ่ยเสียงไม่เป็นมิตร เพราะคิดไปว่า ที่ประณาลีไม่กล้าพูดความจริงในวันนั้นอาจจะเพราะผู้ชายคนนี้ไม่ต้องการรับผิดชอบ และอาจจะตัดสัมพันธ์ด้วยเงินก้อนโต ซึ่งเป็นการดูถูกศักดิ์ของลูกผู้หญิงอย่างร้ายแรง แต่ทว่าสิ่งที่หลุดออกจากปากนิธิภ