เมื่อยืนรอจนคนขับอย่างปาณิศาลงจากรถมายืนคู่ ประณาลีจึงคว้ามือเพื่อนซี้เดินเข้าไปในงาน แต่ทว่าเดินไปได้ไม่กี่ก้าว เธอก็ถูกคนเดินตามก้นฉุดจนแทบหลายหลัง

“เฮ้ย! อะไรของแกเนี่ยยัยปลา ดึงฉันซะแทบหงายหลัง เป็นอะไร”

“แกดูให้ฉันหน่อยสิว่าฉันแต่งตัวเป็นไง ดูดีหรือยัง” ประณาลีส่ายศีรษะ ก่อนกอดอกแล้วเอนตัวไปข้า

“เฮ้ย! ได้ไง ที่ฉันชวนแกมางานนี้ก็เพราะเห็นว่าแกโสดมาเกือบๆ จะสองเดือนแล้วนะโว้ย คนนั้นเป็นไงคนที่ได้ช่อดอกไม้นั่นน่ะสวยเด็ด...ไปเธออยู่ในกลุ่มคนรู้จักฉันพอดี ฉันจะพาแกไปทำความรู้จักเอาไว้ก่อน เผื่อยังไงแกเกิดเปลี่ยนใจอยากสานสัมพันธ์ต่อมันจะได้ง่าย และรูปหล่อแถมรวยมหาศาลอย่างแกฉันรับรองเลยนะว่าไม่มี

“คิดจะจูบมือเมียผม จูบกำปั้นของผมก่อนเป็นไงครับคุณ” ประณาลีหันขวับมองคนที่มาขัดขวางการทักทายในแบบที่เธออึดอัดใจและไม่ชอบเอาเสียเลย ในเวลาที่เฉียดฉิว แล้วต้องอุทานเรียกชื่อคนๆ นั้นเสียงดังอย่างตกใจมากขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า

“คุณธี!”

“ใช่ผมเอง” นิธิภัทรมองหน้าคนที่คิดจะล่วงเกินผู้หญิงของเขาอย่างเอาเรื่อ