บทที่ 22

ประณาลีถึงกับถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก เมื่อกวาดสายตามองไปจนรอบบริเวณแล้วไม่มีใครและเด็กๆ เองก็ไม่ได้สนใจ มัวแต่นั่งก้มหน้าคุยกันอยู่ จากนั้นจึงตวัดสายตาและหันมาแว้ดใส่คนไม่รู้จักกาลเทศะ

“นี่คุณจะบ้าเหรอ ทำอะไรกลัวคนอื่นเขาเห็นบ้างสิ ฉันเป็นพี่เลี้ยงนะ ไม่ใช่เมียคุณ จะได้มีจูบลงจูบลา”

“ใครบ

บทที่ 23

“คุณธีคะ คุณจะอายอะไรนักหนา รีน่ากับนีน่าลูกสาวคุณนะคะ”

“ก็คนมันไม่ค่อยได้ทำนี่ และอีกอย่างผมก็เป็นผู้ชาย ไม่ค่อยชอบจะแสดงออกในเรื่องพวกนี้กับเด็กๆ สักเท่าไหร่ แต่ถ้าเป็นผู้ใหญ่อย่างคุณผมโอเคเลยนะ” ไม่วายนอกเรื่องวกเข้าตัวพี่เลี้ยงสาวที่พักนี้มักจะถูกคุณพ่อรูปหล่อของเด็กๆ เอาเปรียบทุกที่ท

บทที่ 24

“เด็กๆ หลับแล้วฉันจะกลับห้องนะคะ” เอ่ยจบ ประณาลีก็ค่อยๆ ยกแขนเล็กที่กอดเธอเอาไว้ออกอย่างเบามือ และเมื่อเป็นอิสระเธอก็รีบลุกขึ้นลงจากเตียงทันที

“เดี๋ยวสิลี…ลี!” นิธิภัทรรีบยกแขนเล็กของลูกสาวออกอย่างเบามือ แล้วรีบวิ่งตามหลังร่างบางที่เดินออกจากห้องไปอย่างไม่ฟังใครทั้งนั้น เธอไม่อยากผูกพันก