บทที่ 12 : ตัมปัน

“แผนกเราเป็นจุดแรกที่ต้องสร้างความประทับใจให้แก่ผู้เข้าพักและบุคคลภายนอก และเสมือนเป็นจุดอำลา จึงจำเป็นต้องตรึงใจผู้เข้าพักให้ได้ก่อนออกจากโรงแรมไป เพราะความประทับใจครั้งสุดท้ายถือว่าสำคัญไม่ยิ่งหย่อนกว่าตอนแรกพบ”

ชายหนุ่มเดินอ้อมพุ่มเฮลิโคเนียพันธุ์สร้อยกัทลีที่ขนาบสองข้างเคาน์เตอ

บทที่ 13 : อีกา

ตุลาคมปีที่ผ่านมา

เสื้อกันฝนเสียดสีสวบสาบ อากาศชื้น ๆ พัดวูบจากผืนป่า พากลิ่นเหม็นอับ กลิ่นรา และหินชื้นแฉะ

สายลมเย็นเปียกชื้นจากลมตะวันตกเฉียงใต้กระทุ้งทึ้งแจ็กเกตแบบเดินป่าใต้เสื้อกันฝนของมันขณะเดินผ่านหน้าบันไดวัดฮินดู ปูรา เล็มปูยัง ลูฮูร์ กว่าพันเจ็ดร้อยขั้นทอดยาวขึ้นไปตามลาดเขา

บทที่ 14 : ค่ายโจรสลัด

หญิงสาวยืนมองขั้นบันไดวัดฮินดูปูรา เล็มปูยัง ลูฮูร์สูงลิบเบื้องหน้า

แสงจันทร์หม่นพยายามแยงลอดหมู่เมฆลงเหนือประตูปาดูรักซาอันศักดิ์สิทธิ์ นอกนั้นมีเพียงเงามืดทะมึนดูลึกลับ

ชายผู้หนึ่งวิ่งออกจากป่าอย่างทุลักทุเล ก่อนล้มลงริมทางเดินขึ้นเขาพร้อมครวญครางด้วยความเจ็บปวด

เธอวิ่งเข้าไ