บทที่ 30 คออ่อน

หลังจากหาข้ออ้างให้ตัวเองสักพัก จึงลงจากรถตรงไปถามห้องที่พวกนั้นจองไว้ เมื่อถึงหน้าห้อง ทันใดนั้นประตูก็ถูกเปิดจากข้างใน คนที่เดินออกมาด้วยความเร่งรีบชนเข้ากับเขาเต็มๆ มือแกร่งเอือมไปรับร่างนั้นเอาไว้ในอ้อมแขน กลิ่นหอมลอยแตะจมูก ผมนุ่มสยายลงบนตัวเขา มือเล็กบอบบางยึดร่างเขาเอาไว้

บทที่ 31 เป็นเพราะเธอเอง

จิดาภารู้สึกตัวอีกทีก็อยู่ในโรงพยาบาลแล้ว

บทที่ลืมตาขึ้นมาก็เห็นพันเดชนั่งอยู่ตรงหน้า

“คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”เธอเลิกคิ้วถาม

คิดไม่ออกชั่วขณะว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น

“จำไม่ได้แล้ว ?”พันเดชที่นั่งอยู่ตรงข้ามถามด้วยใบหน้าที่ไม่แสดงอารมณ์

จิดาภาน

บทที่32 รักษาสัญญา

ทั้งสองยืนมองหน้ากัน แววตาจิดาภามั่นคง ไม่มีความหวาดหวั่นแม้แต่น้อย

พันเดชมองอีกฝ่ายโดยที่ไม่ว่าควรพูดอะไรออกไป

เห็นอีกฝ่ายเงียบ จิดาภาจึงถือโอกาสพูด “ในเมื่อเซ็นต์สัญญาแล้ว ก็หวังว่าท่านประธานจรักษาคำพูด ยกฟ้องไปรยาด้วยนะคะ”

“แน่นอน ผมพูดคำไหนคำนั้น เรื่อ