บทที่ 13

บทที่13 หาเรื่องใส่ตัว

การกระทำของเธอ ดูก็รู้ว่าเป็นลูกคุณหนูเอาแต่ใจ

ไปรยาเป็นผู้หญิงที่ไม่ยอมใครง่ายๆ ดีมาดีกลับ ร้ายมาก็ร้ายตอบ

ไปรยยายกยิ้ม “คุณผู้หญิงคะ ฉันก็ขอโทษไปแล้ว คุณยังจะต้องการอะไรอีก”

“ขอโทษหรอ ขอโทษแล้วมันจะมีประโยชน์อะไร เธอทำให้ฉันเสียเรื่องรู้ตัวรึเ

บทที่ 14

บทที่14 ลดระดับตัวเอง

“คุณจิดาภาคงไม่ได้ตั้งใจทำแบบนั้นหรอกใช่มั้ย”

ได้ยินดังนั้น ไปรยารู้สึกไม่พอใจ กำลังจะเอ่ยปากพูด แต่จิดาภาพูดขึ้นมาก่อน ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม “ฉันจะไปทำแบบนั้นทำไมล่ะคะ”

“ใช่” ไปรยาพูดเสริม

เธอยกยิ้ม “แล้วใครจะไปรู้ล่ะ” พูดจบเธอก็หันไปมองจิดาภา

บทที่ 15

บทที่15 เก็บเป็นความลับ

แต่ไม่ว่ายังไงเธอก็ไม่สามารถปล่อยผ่านมันไปได้ ยิ่งนึกก็ยิ่งโมโห

ในขณะเดียวกัน เขาเอ่ยพูดขึ้น “เอาเถอะ เดี๋ยวฉันพาเธอไปซื้อชุดใหม่” เห็นว่าเธอไม่หายโกรธง่ายๆ พันเดชจึงพูดขึ้น

เขาพูดมาขนาดนี้ เธอจะทำอะไรได้ล่ะ “อืม”

นอกร้าน

เธอกับจิดาภาเดิน