บทที่ 12

บทที่12 บังเอิญพบเจอกันอีกครั้ง

พอพิมพ์จดหมายเสร็จ ก็ถึงเวลาเลิกงานแล้ว เธอจึงต้องเอามายื่นใหม่พรุ่งนี้

เธอเก็บของเตรียมตัวเลิกงาน

เธอกับไปรยานัดกันว่าจะเดินเล่นที่ห้าง ซื้อของใช้ส่วนตัว

เธอไปตามที่อยู่ที่เขาส่งให้เธอ

พอเจอกัน ไปรยาก็ถามขึ้นด้วยความอยากรู้ เธอเล

บทที่ 13

บทที่13 หาเรื่องใส่ตัว

การกระทำของเธอ ดูก็รู้ว่าเป็นลูกคุณหนูเอาแต่ใจ

ไปรยาเป็นผู้หญิงที่ไม่ยอมใครง่ายๆ ดีมาดีกลับ ร้ายมาก็ร้ายตอบ

ไปรยยายกยิ้ม “คุณผู้หญิงคะ ฉันก็ขอโทษไปแล้ว คุณยังจะต้องการอะไรอีก”

“ขอโทษหรอ ขอโทษแล้วมันจะมีประโยชน์อะไร เธอทำให้ฉันเสียเรื่องรู้ตัวรึเ

บทที่ 14

บทที่14 ลดระดับตัวเอง

“คุณจิดาภาคงไม่ได้ตั้งใจทำแบบนั้นหรอกใช่มั้ย”

ได้ยินดังนั้น ไปรยารู้สึกไม่พอใจ กำลังจะเอ่ยปากพูด แต่จิดาภาพูดขึ้นมาก่อน ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม “ฉันจะไปทำแบบนั้นทำไมล่ะคะ”

“ใช่” ไปรยาพูดเสริม

เธอยกยิ้ม “แล้วใครจะไปรู้ล่ะ” พูดจบเธอก็หันไปมองจิดาภา