บทที่ 11

บทที่11 ตัดสินใจลาออก

เธอถามด้วยความตกใจ “เขาจำแกได้ป่ะ”

“ตอนนี้ยัง แต่ฉันคิดว่าไม่ช้าเขาต้องจำได้แน่ๆ” เธอบอก

“แล้วจะเอาไงต่อ ถ้าเขาจำได้เขาเอาแกตายแน่” ไปรยาพูดเตือนด้วยความเป็นห่วง

“ใช่ ฉันเลยตัดสินใจว่าจะลาออก”

“ฉันเห็นด้วย”

“งั้นแค่นี้นะ ฉันขอไปเขียนใ

บทที่ 12

บทที่12 บังเอิญพบเจอกันอีกครั้ง

พอพิมพ์จดหมายเสร็จ ก็ถึงเวลาเลิกงานแล้ว เธอจึงต้องเอามายื่นใหม่พรุ่งนี้

เธอเก็บของเตรียมตัวเลิกงาน

เธอกับไปรยานัดกันว่าจะเดินเล่นที่ห้าง ซื้อของใช้ส่วนตัว

เธอไปตามที่อยู่ที่เขาส่งให้เธอ

พอเจอกัน ไปรยาก็ถามขึ้นด้วยความอยากรู้ เธอเล

บทที่ 13

บทที่13 หาเรื่องใส่ตัว

การกระทำของเธอ ดูก็รู้ว่าเป็นลูกคุณหนูเอาแต่ใจ

ไปรยาเป็นผู้หญิงที่ไม่ยอมใครง่ายๆ ดีมาดีกลับ ร้ายมาก็ร้ายตอบ

ไปรยยายกยิ้ม “คุณผู้หญิงคะ ฉันก็ขอโทษไปแล้ว คุณยังจะต้องการอะไรอีก”

“ขอโทษหรอ ขอโทษแล้วมันจะมีประโยชน์อะไร เธอทำให้ฉันเสียเรื่องรู้ตัวรึเ