บทที่10 สู้กันซึ่งๆหน้า

เหมือนเขาจะนึกอะไรขึ้นมาได้ เธอรู้สึกเหมือนสถานการณ์จะไม่ค่อยสู้ดีนัก

“เราจะรู้จักกันได้ยังไงคะ ฉันเพิ่งกลับมาจากลอนดอนนะคะ” เธอพูดยิ้มๆ

เธอไม่เปิดโอกาสให้เขาได้พูด “ถ้าคุณไม่มีอะไรแล้ว ขอตัวกลับไปทำงานต่อก่อนนะคะ” เธอพูดจบ ก็ก้มหัวอ้อมมาข้างหลังเขา แล้วเดินออ

บทที่11 ตัดสินใจลาออก

เธอถามด้วยความตกใจ “เขาจำแกได้ป่ะ”

“ตอนนี้ยัง แต่ฉันคิดว่าไม่ช้าเขาต้องจำได้แน่ๆ” เธอบอก

“แล้วจะเอาไงต่อ ถ้าเขาจำได้เขาเอาแกตายแน่” ไปรยาพูดเตือนด้วยความเป็นห่วง

“ใช่ ฉันเลยตัดสินใจว่าจะลาออก”

“ฉันเห็นด้วย”

“งั้นแค่นี้นะ ฉันขอไปเขียนใบลาออกก่อน

บทที่12 บังเอิญพบเจอกันอีกครั้ง

พอพิมพ์จดหมายเสร็จ ก็ถึงเวลาเลิกงานแล้ว เธอจึงต้องเอามายื่นใหม่พรุ่งนี้

เธอเก็บของเตรียมตัวเลิกงาน

เธอกับไปรยานัดกันว่าจะเดินเล่นที่ห้าง ซื้อของใช้ส่วนตัว

เธอไปตามที่อยู่ที่เขาส่งให้เธอ

พอเจอกัน ไปรยาก็ถามขึ้นด้วยความอยากรู้ เธอเลยเล่าทุกอย