บทที่9 เหมือนเคยรู้จักกันมาก่อน

ไม่กล้าหรอ

เขายกยิ้มมุมปาก เธอเป็นผู้หญิงที่ไม่มีความเกรงกลัว ไม่เห็นว่าเธอจะไม่กล้าตรงไหน

แต่ก็ดี มันกลับทำให้เขาสนใจเธอมากขึ้น

พอเธอเห็นรอยยิ้มของเขา เธอก็รู้สึกเสียวสันหลังวาบ

หรือเธอจะแสดงอารมณ์มากเกินไปหน่อย

เธอเอ่ยพูดขึ้น “ถ้าไม

บทที่10 สู้กันซึ่งๆหน้า

เหมือนเขาจะนึกอะไรขึ้นมาได้ เธอรู้สึกเหมือนสถานการณ์จะไม่ค่อยสู้ดีนัก

“เราจะรู้จักกันได้ยังไงคะ ฉันเพิ่งกลับมาจากลอนดอนนะคะ” เธอพูดยิ้มๆ

เธอไม่เปิดโอกาสให้เขาได้พูด “ถ้าคุณไม่มีอะไรแล้ว ขอตัวกลับไปทำงานต่อก่อนนะคะ” เธอพูดจบ ก็ก้มหัวอ้อมมาข้างหลังเขา แล้วเดินออ

บทที่11 ตัดสินใจลาออก

เธอถามด้วยความตกใจ “เขาจำแกได้ป่ะ”

“ตอนนี้ยัง แต่ฉันคิดว่าไม่ช้าเขาต้องจำได้แน่ๆ” เธอบอก

“แล้วจะเอาไงต่อ ถ้าเขาจำได้เขาเอาแกตายแน่” ไปรยาพูดเตือนด้วยความเป็นห่วง

“ใช่ ฉันเลยตัดสินใจว่าจะลาออก”

“ฉันเห็นด้วย”

“งั้นแค่นี้นะ ฉันขอไปเขียนใบลาออกก่อน