บทที่ 67 ต้องหย่าสินะ

อ้าเอ้อร์ไม่อยากเห็นซ่งจิ่นเป็นหญิงของนายเขาเลยจากใจจริง

อ้าเอ้อร์รู้ดีว่า เมื่อจ้าวเฉียนรู้สึกหวั่นไหว นั่นหมายถึงความจริงจัง และจ้าวเฉียนจะไม่มีทางปล่อยให้ซ่งจิ่นอยู่อย่างไร้สถานะ บางทีอาจจะแต่งซ่งจิ่นกลับบ้านไปเป็นภรรยาเอกด้วยความยินดีเสียอีก

นายของพวกเขาเป็นใครกัน!

ตำแห

บทที่ 68 ฆ่าคนดีเพื่อสร้างผลงาน

รุ่งขึ้นในยามเช้าตรู่ เมื่อผู้อพยพทั้งแปดพันคนกำลังเตรียมตัวออกเดินทาง ก็ถูกขุนพันเหยาเรียกให้หยุดด้วยการตีฆ้อง

ขุนพันเหยาเคยรับราชการทหารในกองบัญชาการทหารมาก่อน เคยมีทหารร้อยนายอยู่ใต้บังคับบัญชา จึงพอเข้าใจวิธีการของทางการอยู่บ้าง

เมื่ออ้าเอ้อร์และคนอื่นๆ มาหาเขา

บทที่ 69 ขโมยไก่ไม่สำเร็จยังเสียข้าวสารไปด้วย

ทหารรักษาการณ์สองพันนายกลัวแล้ว แม้ว่าพวกเขาจะสวมเกราะ ขี่ม้าศึก และถืออาวุธ

แต่พวกเขากลัวจริงๆ กลัวว่าลูกธนูพิษจะพุ่งเข้าหว่างคิ้ว พรากชีวิตพวกเขาไป

แต่สิ่งที่รอพวกเขาอยู่ไม่ใช่แค่ลูกธนูพิษหนึ่งดอกที่ซ่งจิ่นใช้สังหารแม่ทัพ แต่เป็นห่าธนูนับไม่ถ้วนที่พุ