บทที่ 48 แม่ทั้งสวยทั้งเท่

เมื่อหมาป่าสิบตัวสุดท้ายถูกยิงตาย ซ่งจิ่นถอนหายใจ ถือธนู ค่อยๆ เดินออกมาจากมุมอับ

เห็นหมาป่าตัวหนึ่งยังไม่ตายสนิท เธอไม่ลังเลที่จะยิงซ้ำอีกดอก

ตอนนี้ทั่วร่างของเธอเปื้อนไปด้วยเลือดของหมาป่า ยืนอยู่ท่ามกลางซากหมาป่ากว่าสองร้อยตัว ชายเสื้อปลิวตามลม ท่าทางองอาจสง่า เปล่งปร

บทที่ 49 ขนนกห่าน

เพราะกังวลว่าอาจมีฝูงหมาป่าอพยพที่นำโดยราชาหมาป่าตามมา

ขบวนอพยพของหมู่บ้านเซียวภายใต้คำเตือนของซ่งจิ่น จึงนับจำนวนคนและจัดแถวอย่างรวดเร็ว แล้วรีบออกจากหุบเขาอย่างเร่งด่วน

ครั้งนี้ ซ่งจิ่นและครอบครัว พี่น้องเซียวเหยี่ยนจือ จ้าวเฉียนและอ้าเอ้อร์ ทั้งหมดเดินอยู่หน้าสุดของขบวน ตามด้

บทที่ 50 ถูกตามติด

ไม่ใช่ว่าซ่งจิ่นไม่อยากช่วยประชาชนในเมืองจงโจว

แต่พวกเขาเข้าไปในเมืองไม่ได้

ยิ่งกว่านั้น ซ่งจิ่นจะให้ราชสำนักรู้ได้อย่างไรว่าเธอใช้น้ำศักดิ์สิทธิ์รักษาโรคระบาด?

และน้ำศักดิ์สิทธิ์นั้น เธอกล้านำออกมาให้ประชาชนทั่วแผ่นดินดื่มหรือ?

ชาติก่อนเธอเป็นแพทย์ทหาร ตอนนี้เธอก็อยากช่วยประชา