บทที่ 47 โหดยิ่งกว่าหมาป่า

ไม่ว่าจะเป็นอ้าเอ้อร์หรือครอบครัวของซ่งจิ่น ล้วนไม่อยากให้ซ่งจิ่นเสี่ยงอันตราย

แต่ซ่งจิ่นยืนกรานอย่างแน่วแน่ ทุกคนห้ามปรามไม่ได้ จึงได้แต่มองเธอไปล่อจ้าฝูง

จ้าฝูงเป็นหมาป่าที่ฉลาดมาก มันแบ่งงานให้ฝูงได้ ทั้งการซุ่มซ่อน การโอบล้อม การหลอกโจมตี การโจมตีด้านข้าง

และงานหนัก

บทที่ 48 แม่ทั้งสวยทั้งเท่

เมื่อหมาป่าสิบตัวสุดท้ายถูกยิงตาย ซ่งจิ่นถอนหายใจ ถือธนู ค่อยๆ เดินออกมาจากมุมอับ

เห็นหมาป่าตัวหนึ่งยังไม่ตายสนิท เธอไม่ลังเลที่จะยิงซ้ำอีกดอก

ตอนนี้ทั่วร่างของเธอเปื้อนไปด้วยเลือดของหมาป่า ยืนอยู่ท่ามกลางซากหมาป่ากว่าสองร้อยตัว ชายเสื้อปลิวตามลม ท่าทางองอาจสง่า เปล่งปร

บทที่ 49 ขนนกห่าน

เพราะกังวลว่าอาจมีฝูงหมาป่าอพยพที่นำโดยราชาหมาป่าตามมา

ขบวนอพยพของหมู่บ้านเซียวภายใต้คำเตือนของซ่งจิ่น จึงนับจำนวนคนและจัดแถวอย่างรวดเร็ว แล้วรีบออกจากหุบเขาอย่างเร่งด่วน

ครั้งนี้ ซ่งจิ่นและครอบครัว พี่น้องเซียวเหยี่ยนจือ จ้าวเฉียนและอ้าเอ้อร์ ทั้งหมดเดินอยู่หน้าสุดของขบวน ตามด้