บทที่ 4 พื้นที่พิเศษปรากฏ

ซ่งจิ่นในฐานะหมอทหาร เคยฝึกฝนในกองทัพมาไม่น้อย จึงรู้วิธีเอาชีวิตรอดในป่าเขาเป็นธรรมชาติ

แต่เมื่อเธอเดินมาห้าหกลี้ ปีนข้ามเนินเขาหลายลูก เบื้องหน้ายังคงเป็นดินแดนแห้งแล้งไม่มีพืชพรรณใดๆ เธอก็อดปวดหัวไม่ได้

ในโลกเดิม การเอาชีวิตรอดในป่าเขายังมีป่าไม้หรือเกาะอะไรบ้าง ขอเพี

บทที่ 5 ทั้งคนไม่โอเค

"หั่วหั่วเธอจำได้แค่เรื่องกิน! บอกแล้วไงว่าแม่ใจร้ายหนีไปแล้ว จะไม่กลับมาอีกแล้ว! พวกเธอยังเรียกเธอว่าแม่อีก!" มู่มู่โกรธจนแทบคลั่ง ถ้าไม่ใช่เพราะเธอตัวเล็กเกินไป เธอยอมเสี่ยงไปหาอาหารเองดีกว่านั่งรออดตายอยู่ที่นี่

"ฮือ! มู่มู่ด่าข้า!" หั่วหั่วถูกด่าอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราว น

บทที่ 6 ถูกจับตามอง

หนึ่งพิการสี่เด็กน้อยไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติของซ่งจิ่น พวกเขาเข้าแถวผลัดกันดื่มน้ำ

สองวันที่ไม่ได้ดื่มน้ำแม้แต่หยดเดียว จินมู่สุ่ยหั่วก็ไม่ได้ดื่มมากเกินไป

แม้พวกเขาอายุเพียงห้าขวบและยังอ่อนแอ แต่พวกเขารู้จักควบคุมตัวเอง เข้าใจดีว่าน้ำหนึ่งอึกอาจช่วยชีวิตได้ จึงดื่มเพียงส