บทที่ 87 พี่ใหญ่คือคำเรียกด้วยความเคารพ

"เวลาทำงานของพวกคุณคือแปดโมงครึ่ง แต่ฉันแนะนำว่าให้มาถึงก่อนเวลาสักหน่อย เพราะแปดโมงครึ่งทนายฉูก็นั่งอยู่ในห้องทำงานแล้ว ดังนั้นก่อนหน้านั้นห้านาทีต้องชงกาแฟไว้บนโต๊ะเรียบร้อยแล้ว ตอนเลิกงานก็อย่าลืมเก็บกวาดห้องทำงานของทนายฉูก่อนกลับ"

หูวี่เหมยพูดจ้อต

บทที่ 88 กินข้าวที่โรงอาหาร

เป้ยฉายเวยมองโต๊ะทำงานตรงหน้าอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ เห็นทีเธอคงต้องทำงานอยู่ในสายตาของฉูเจ๋อหยางจริงๆซะแล้ว

หวังว่าฉูเจ๋อหยางจะโผล่มาแวบๆเหมือนที่หลินไห่พูดนะ ทุกคนอยู่ด้วยกันอย่างสงบก็พอ

ตั้งแต่เช้าจนถึงตอนนี้เธอถูกกลุ่มคนมารุมดูเหมือนลิงก็ไม่ปาน เธอรู้สึกว

บทที่ 89โซ่ทองเส้นใหญ่ กับนาฬิกาเล็ก

อวี๋ซือซือรู้สึกเหมือนยังพูดไม่จบ เลยตีไหล่เธอแล้วถาม " เธอได้พูดกับหญิงสารเลวนั่นบ้างไหม ว่าเธอมาทำงานกับฉูเจ๋อหยาง"

ตั้งแต่เมืาอวายเป็นต้นมาเธอก็เนียกหนานฉิงว่า 'หญิงสารเลว' เป้ยฉายเวยก็ปรามเธอไว้หลายครั้ง แต่ก็ไร้ผล ทำได้แค่จำใจตอบไป" ยังเลย ฉันคิดว่