บทที่ 86 ทำงาน ทำงาน

เป้ยฉายเวยก็คิดว่าคำอธิบายของเพื่อนของเธอนั้นสมเหตุสมผลที่สุด แต่เธอก็ยังรู้สึกเจ็บปวดในใจอยู่เล็กน้อย

แค่เล็กน้อยจริงๆ

"ซือซือ ไม่ต้องแล้ว ฉันรับปากเขาไปแล้ว และเธอก็น่าจะคิดผิดนะ เค้าแค่ให้ฉันไปทำงานก็แค่นั้น"

"เวยเวยเธอสมองกลับไปแล้วหรือไง ฉันไม่เห็นด้ว

บทที่ 87 พี่ใหญ่คือคำเรียกด้วยความเคารพ

"เวลาทำงานของพวกคุณคือแปดโมงครึ่ง แต่ฉันแนะนำว่าให้มาถึงก่อนเวลาสักหน่อย เพราะแปดโมงครึ่งทนายฉูก็นั่งอยู่ในห้องทำงานแล้ว ดังนั้นก่อนหน้านั้นห้านาทีต้องชงกาแฟไว้บนโต๊ะเรียบร้อยแล้ว ตอนเลิกงานก็อย่าลืมเก็บกวาดห้องทำงานของทนายฉูก่อนกลับ"

หูวี่เหมยพูดจ้อต

บทที่ 88 กินข้าวที่โรงอาหาร

เป้ยฉายเวยมองโต๊ะทำงานตรงหน้าอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ เห็นทีเธอคงต้องทำงานอยู่ในสายตาของฉูเจ๋อหยางจริงๆซะแล้ว

หวังว่าฉูเจ๋อหยางจะโผล่มาแวบๆเหมือนที่หลินไห่พูดนะ ทุกคนอยู่ด้วยกันอย่างสงบก็พอ

ตั้งแต่เช้าจนถึงตอนนี้เธอถูกกลุ่มคนมารุมดูเหมือนลิงก็ไม่ปาน เธอรู้สึกว