บทที่ 88 กินข้าวที่โรงอาหาร

เป้ยฉายเวยมองโต๊ะทำงานตรงหน้าอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ เห็นทีเธอคงต้องทำงานอยู่ในสายตาของฉูเจ๋อหยางจริงๆซะแล้ว

หวังว่าฉูเจ๋อหยางจะโผล่มาแวบๆเหมือนที่หลินไห่พูดนะ ทุกคนอยู่ด้วยกันอย่างสงบก็พอ

ตั้งแต่เช้าจนถึงตอนนี้เธอถูกกลุ่มคนมารุมดูเหมือนลิงก็ไม่ปาน เธอรู้สึกว

บทที่ 89โซ่ทองเส้นใหญ่ กับนาฬิกาเล็ก

อวี๋ซือซือรู้สึกเหมือนยังพูดไม่จบ เลยตีไหล่เธอแล้วถาม " เธอได้พูดกับหญิงสารเลวนั่นบ้างไหม ว่าเธอมาทำงานกับฉูเจ๋อหยาง"

ตั้งแต่เมืาอวายเป็นต้นมาเธอก็เนียกหนานฉิงว่า 'หญิงสารเลว' เป้ยฉายเวยก็ปรามเธอไว้หลายครั้ง แต่ก็ไร้ผล ทำได้แค่จำใจตอบไป" ยังเลย ฉันคิดว่

บทที่ 90 ทำความสะอาดห้องทำงาน

เป้ยฉายเวยมองดวงตาของหนานฉิงแล้วรู้สึกว่าเหตุผลในคำพูดของเขาคือตัวเธอเอง

พอนึกถึงข้อสรุปที่งมงายเช่นนี้ ก็อดที่จะตีตัวเองไม่ได้ มือที่ซ่อนอยู่ในเสื้อหยิกฝ่ามือตัวเองอย่างรวดเร็ว ไม่ต้องถูกผู้ชายใจดำตรงหน้าดึงสติออกไป

"ในเมื่อทนายฉูอยู่ในห้องทำงาน งั้นเดี๋