บทที่ 478 ตบกันอย่างเอาเป็นเอาตาย

เป้ยฉ่ายเวยดึงมุมปาก ความรู้สึกเก่าๆเริ่มตีรวนกลับมา เมื่อย้อนกลับไปมองตัวเองในอดีต ก็รู้สึกราวกับตัวเองเป็นคนโง่คนหนึ่ง

เพราะเป็นหนานฉิง เธอถึงได้รู้สึกผิดอยู่สี่ปีเต็มๆ

เพราะเป็นหนานฉิง เธอถึงได้ยอมถอยให้ตลอด แม้แต่จะตอบโต้หนานฉิงสั

บทที่ 479 แตกคอกันเอง

หลายวันต่อมา คนของฉูเจ๋อหยางแทบจะค้นหาทั่วทั้งเมืองจิ่นอันแล้ว แต่ก็ยังหาไม่เจอว่าเป้ยฉ่ายเวยและหนานฉิงอยู่ที่ไหน

และคนที่ถูกสั่งให้จับตามองเสิ่นลั่งเอาไว้ ตอนนี้ก็ขาดการติดต่อไปแล้วทั้งหมด

ซึ่งความหมายโดยนัยของการหายไปนี้ พวกเขาเข้าใ

บทที่ 480 ยังมีหลักฐาน

เมื่อได้รับสายโทรศัพท์จากเสิ่นลั่ง เจ๋อหยางก็ยกยิ้มขึ้นราวกับได้ยกภูเขาออกจากอก

ได้ผลจริงๆด้วย!

“นายใหญ่ แล้วตอนนี้ต้องไปบริษัทหัวเทียนไหม?” เจี่ยงเสี่ยวเล่อคลายเน็กไทออก แล้วเอ่ยถามขึ้น

”

ฉูเจ๋อหยางส่ายหน้า “พาฉันไปหาลิ่วเอ่อร์ก่อน