ตอน 47
แฟนฉันเป็นทนาย
บทที่47 ครั้งแรกที่เห็นเขาโกรธ
เธอไม่ใช่ของที่เอามาแลกเปลี่ยนและไม่ใช่สินค้าที่มีราคาติดความรู้สึกแบบนี้ทำให้เป้ยฉ่ายเวยรู้สึกว่าตนเองตกต่ำ……
“ฉันไม่ใช่ผู้หญิงขายตัวผู้นั้นฉูเจ๋อหยางขอร้องปล่อยฉันไป”
บรรยากาศค่อยค่อยสงบลงความหนาวเย็นค่อยค่อยแผนที่ความร้อนแรงของค่ำคืนเธอบอกว่าตนเองคื
ตอน 48
บทที่48 โรงพยาบาล?ไม่เป็นไร
เป้ยฉ่ายเวยที่ถูกปล่อยเลือดออกนั้นไม่ต่างอะไรกับบอลที่ถูกปล่อยลมออกเพียงตัวอยู่ที่เตียงแบบไม่มีแรงขาถูกห้อยไว้เหมือนขาหมูอยู่กลางอากาศ
ถ้าหากข้างข้างไม่มีผู้ชายที่ชื่อว่าฉูเจ๋อหยางเธอก็คงรู้สึกดีกว่านี้
ตั้งแต่เขาเข้ามาในโรงพยาบาลก็ไม่เคยพูดออกมาแม้แต่คำเด
ตอน 49
บทที่49 อีกนิดเดียวเกือบโดนจับได้
หลี่จื่อเชียนในสายฟังออกถึงน้ำเสียงของเป้ยฉ่ายเวยแล้วพูดขึ้นอย่างอ่อนโยน “เวยเวยเธอไม่สบายใช่มั้ฉันไปหาเธอ”
เป้ยฉ่ายเวยคิดแล้วคิดจึงพูดออกมาแบบเบาๆว่า “เมื่อคืนฉันไม่ค่อยสบายตอนนี้อยู่โรงพยาบาลแล้ว
”
“โอเคฉันรู้แล้วเดี๋ยวฉันรีบไป” หลี่จื่อเชีย