ตอน 46
แฟนฉันเป็นทนาย
บทที่46 ความหึงหวง
เป้ยฉ่ายเวยใช้แรงกัดที่ริมฝีปากเพื่อไม่ให้เขาได้ยินน้ำเสียงที่ทุกข์ใจแล้วพูดออกมาแบบยิ้มๆ
“จื่อเชียน ฉันไม่ได้หลบหน้าใคร ฉันนอนแล้วจริงๆดึกขนาดนี้ ถ้านายขึ้นมาแล้วถูกคนขี้นินทาเห็นเข้าจะทำให้ชื่อเสียงของนายเสื่อมเสียได้”
“เวยเวย……” หลี่จื่อเชียนเรียกชื่อเธอแบบหนักแ
ตอน 47
บทที่47 ครั้งแรกที่เห็นเขาโกรธ
เธอไม่ใช่ของที่เอามาแลกเปลี่ยนและไม่ใช่สินค้าที่มีราคาติดความรู้สึกแบบนี้ทำให้เป้ยฉ่ายเวยรู้สึกว่าตนเองตกต่ำ……
“ฉันไม่ใช่ผู้หญิงขายตัวผู้นั้นฉูเจ๋อหยางขอร้องปล่อยฉันไป”
บรรยากาศค่อยค่อยสงบลงความหนาวเย็นค่อยค่อยแผนที่ความร้อนแรงของค่ำคืนเธอบอกว่าตนเองคื
ตอน 48
บทที่48 โรงพยาบาล?ไม่เป็นไร
เป้ยฉ่ายเวยที่ถูกปล่อยเลือดออกนั้นไม่ต่างอะไรกับบอลที่ถูกปล่อยลมออกเพียงตัวอยู่ที่เตียงแบบไม่มีแรงขาถูกห้อยไว้เหมือนขาหมูอยู่กลางอากาศ
ถ้าหากข้างข้างไม่มีผู้ชายที่ชื่อว่าฉูเจ๋อหยางเธอก็คงรู้สึกดีกว่านี้
ตั้งแต่เขาเข้ามาในโรงพยาบาลก็ไม่เคยพูดออกมาแม้แต่คำเด