บทที่452 ไม่สบาย

เมื่อคุณแม่หลี่เห็นเสี่ยวหย่ายิ้มแย้ม เธอก็แอบทอดถอนใจ

เด็กดีอย่างนี้ ทำไมหลี่จื่อเชียนถึงได้ไม่รู้จักรักษาเอาไว้!

“เสี่ยวหย่า ป้าขอโทษด้วยนะ พี่จื่อเชียนเขา…” คุณแม่หลี่หงุดหงิดขึ้นอีกครั้ง

เสี่ยวหย่าหยุดคำพูดของเธอลงในทันที “คุณป้าคะ คุณป้าไม่ต้องกังวลนะ พ

บทที่453 ฆ่านังสารเลวของแก

เสี่ยวหย่าพูดประโยคนี้ด้วยความกังวล ไม่เหมือนกับลูกสะใภ้ที่ผู้หลักผู้ใหญ่ชอบใจ แต่กลับเหมือนกับว่าตัวเป็นลูกสาวแท้ๆคนหนึ่ง

เป้ยฉ่ายเวยก้าวไปข้างหน้าเล็กน้อยหนึ่งก้าว

หลี่จื่อเชียนหน้าเสียอยู่พักหนึ่ง

ชั่วพริบตา แต่ว่าเสี่ยวหย่าก็เห็นจนได้

“พ

บทที่454 ออกไปให้พ้นหน้า

ทันใดนั้น ทั้งคู่ก็มองไปยังเป้ยฉ่ายเวย

เป้ยฉ่ายเวยลดศีรษะลง พร้อมกัดริมฝีปาก เธอไม่รู้ว่าเอาเรี่ยวแรงมาจากไหน เธอสะบัดมือทั้งสองข้างจนหลุด มือของชายทั้งคู่ถูกสลัดออกไป

“เวยเวย” หลี่จื่อเชียนลนลานตื่นตระหนก

ฉูเจ๋อหยางหรี่ตาลง จ้องเธออย่างไม่พอใจ