บทที่403 โรคจิตเอ้ย

เป้ยฉ่ายเวยช่วยจับแขนรุ่ยรุ่ยให้อยู่นิ่งๆ ตรงบริเวณที่เพิ่งจะเจาะเลือดออกไปเมื่อครู่

เจ้าตัวน้อยตาไม่กระพริบราวกับว่าชินแล้ว ราวกับว่าไม่รู้เจ็บอีกต่อไปแล้ว แต่นั่นกลับยิ่งทำให้สายตาเธอเป็นทุกข์

เธอลูบมันเบาๆอยู่หลายครั้งก่อนจะถามนางพยาบาลข้างๆว่า “ตรวจเสร็จรึยั

บทที่404 แกไปตายซะ

อวี๋ซือซือตาเป็นประกาย ขี้เกียจจะสนใจหนานฉิง เธอเหยียบส้นรองเท้าและพุ่งไปยังเป้ยฉ่ายเวย “เวยเวย เธอมาซะที”

เป้ยฉ่ายเวยยิ้มยิ้ม “พระอาทิตย์จ้าขนาดนี้ ลงจากรถมาทำไม”

“ฉันเห็นหมามันหลงทางมาตัวหนึ่ง ก็เลยมาดูเพลินซะหน่อย” อวี๋ซือซือยิ้มอย่างลึกลับ ณ ขณะนั้น เธอพูดอะไ

บทที่405 คุณยังรักฉันอยู่

เมื่อหนานฉิงได้ยินเช่นนั้น สีหน้าเธอก็เปลี่ยนไป

สิ่งเดียวที่เธอมีชื่อเสียงของครอบครัว

ตำแหน่งของหนานเทียนหยางไม่ใช่ต่ำต้อยนั่นเป็นเรื่องจริง แต่ว่าความรักเป็นเรื่องที่ต้องสะสางนี่ก็เป็นเรื่องจริงๆเช่นกัน

หากว่าเป็นคนอื่นคุกคามเธอเช่นนี้ หนานฉิงไม่มี