บทที่402 ความกังวลของเขา

เรื่องที่ไม่ชอบทานอาหารบนเครื่องบิน เรื่องนี้เป็นฉูเจ๋อหยางที่บอกเธอไว้ด้วยความกรุณา เธอไม่ได้พูดเองเออเอง

สำหรับรายการอาหารที่ชื่นชอบนั้น เวลากระชั้นชิด อาหารที่เตรียมจึงเป็นเมนูทั่วไป ตอนนี้ถึงแม้ว่าอยากให้คุณนายฉูลองชิม แต่ว่ามือเป้ยฉ่ายเวยนั้นก็กำแน่นจนชุ่มเหง

บทที่403 โรคจิตเอ้ย

เป้ยฉ่ายเวยช่วยจับแขนรุ่ยรุ่ยให้อยู่นิ่งๆ ตรงบริเวณที่เพิ่งจะเจาะเลือดออกไปเมื่อครู่

เจ้าตัวน้อยตาไม่กระพริบราวกับว่าชินแล้ว ราวกับว่าไม่รู้เจ็บอีกต่อไปแล้ว แต่นั่นกลับยิ่งทำให้สายตาเธอเป็นทุกข์

เธอลูบมันเบาๆอยู่หลายครั้งก่อนจะถามนางพยาบาลข้างๆว่า “ตรวจเสร็จรึยั

บทที่404 แกไปตายซะ

อวี๋ซือซือตาเป็นประกาย ขี้เกียจจะสนใจหนานฉิง เธอเหยียบส้นรองเท้าและพุ่งไปยังเป้ยฉ่ายเวย “เวยเวย เธอมาซะที”

เป้ยฉ่ายเวยยิ้มยิ้ม “พระอาทิตย์จ้าขนาดนี้ ลงจากรถมาทำไม”

“ฉันเห็นหมามันหลงทางมาตัวหนึ่ง ก็เลยมาดูเพลินซะหน่อย” อวี๋ซือซือยิ้มอย่างลึกลับ ณ ขณะนั้น เธอพูดอะไ