บทที่401 เริ่มกังวลแล้ว

โชคดีที่รุ่ยรุ่ยตอบสนองอย่างรวดเร็ว เขาเชื่อฟังหญิงชราวัยกลางคนอย่างว่าง่าย โดยกล่าวขึ้นอย่างมีชีวิตชีวา “สวัสดีครับคุณย่า”

“โอ้โฮ เด็กดีว่าง่าย” คุณนายฉูกอดรัดรุ่ยรุ่ยจนแน่นพร้อมกับเผยแววตาแห่งรอยยิ้ม

ฉูเจ๋อหยางปวดหัวจนต้องกุมขมับ เขาส่งสัญญาณให้หลินไห่ หลิ

บทที่402 ความกังวลของเขา

เรื่องที่ไม่ชอบทานอาหารบนเครื่องบิน เรื่องนี้เป็นฉูเจ๋อหยางที่บอกเธอไว้ด้วยความกรุณา เธอไม่ได้พูดเองเออเอง

สำหรับรายการอาหารที่ชื่นชอบนั้น เวลากระชั้นชิด อาหารที่เตรียมจึงเป็นเมนูทั่วไป ตอนนี้ถึงแม้ว่าอยากให้คุณนายฉูลองชิม แต่ว่ามือเป้ยฉ่ายเวยนั้นก็กำแน่นจนชุ่มเหง

บทที่403 โรคจิตเอ้ย

เป้ยฉ่ายเวยช่วยจับแขนรุ่ยรุ่ยให้อยู่นิ่งๆ ตรงบริเวณที่เพิ่งจะเจาะเลือดออกไปเมื่อครู่

เจ้าตัวน้อยตาไม่กระพริบราวกับว่าชินแล้ว ราวกับว่าไม่รู้เจ็บอีกต่อไปแล้ว แต่นั่นกลับยิ่งทำให้สายตาเธอเป็นทุกข์

เธอลูบมันเบาๆอยู่หลายครั้งก่อนจะถามนางพยาบาลข้างๆว่า “ตรวจเสร็จรึยั