บทที่ 387

หม่อมฉันทำไม่ได้

ในห้องพักผู้ป่วยของฉูเจ๋อหยาง หลินไห่กำลังค่อยๆจัดวางอาหารที่เอามาให้ฉูเจ๋อหยางไว้บนโต๊ะเงียบๆไม่กล้าส่งเสียงพูดออกมา

ฉูเจ๋อหยางหน้าตึง “ไม่มางั้นหรอ?”

“เวย...เอ่อคุณเป้ยเธอเพิ่งพื่นน่ะครับ รุ่ยรุ่ยก็ยังหลับอยู่ เธอบอกว่าอีกสักพักค่อยกิน” หลินไห่พูด

บทที่ 388

คุณลุงฉูน่าสงสาร

ณ โรงพยาบาล ตอนที่เป้ยฉ่ายเวยซื้อของกินกลับมาถึง รุ่ยรุ่ยก็กำลังนอนดูทีวีอยู่บนเตียง ข้างๆมีพี่พยาบาลคอยดูแลป้อนน้ำป้อนขนม

ประเด็นคือพยาบาลคนนั้นทำด้วยท่าทางเต็มใจ ดูท่าแล้วคงจะเอ็นดูรุ่ยรุ่ยมากๆ

“รุ่ยรุ่ย ได้เวลากินข้าวแล้ว ดูสิแม่ซื้อของอร่อยมาเยอ

บทที่ 389

คำตอบที่น่าเสียใจ

อบอุ่นได้แค่สามนาที จากนั้นก็เอ่ยปากพูดคำที่ทำให้คนอื่นรู้สึกเจ็บจี๊ด

รุ่ยรุ่ยไม่ได้คิดเลยว่าตัวเองพูดคำพูดแทงใจอะไรออกไป กลับกันกลับพุ่งถามฉูเจ๋อหยางว่า “ข้าวเที่ยงผมยังเหลือซาลาเปาอยู่นิดหน่อย พ่อกินไหมครับ?”

พูดพร้อม กับยกซาลาเปาไส้ครีมในมือขึ้นโ