บทที่ 386

โยนลงน้ำเป็นอาหารปลา

เสิ่นชีชีไม่ได้ข้องใจกับคำพูดของเสิ่นลั่ง จู่ๆเธอก็คิดอะไรออกจากนั้นก็ลุกขึ้น

“จริงหรอ? งั้นฉันไปเยี่ยมรุ่ยรุ่ยที่โรงพยาบาลนะ”

“เดี๋ยวก่อน!” เสิ่นลั่งเรียกเธอเอาไว้อย่างปวดสมอง

เฮ้อ นิสัยคิดปุ๊บก็ทำปั๊บเมื่อไหร่จะเปลี่ยนไปสักที?

“ค

บทที่ 387

หม่อมฉันทำไม่ได้

ในห้องพักผู้ป่วยของฉูเจ๋อหยาง หลินไห่กำลังค่อยๆจัดวางอาหารที่เอามาให้ฉูเจ๋อหยางไว้บนโต๊ะเงียบๆไม่กล้าส่งเสียงพูดออกมา

ฉูเจ๋อหยางหน้าตึง “ไม่มางั้นหรอ?”

“เวย...เอ่อคุณเป้ยเธอเพิ่งพื่นน่ะครับ รุ่ยรุ่ยก็ยังหลับอยู่ เธอบอกว่าอีกสักพักค่อยกิน” หลินไห่พูด

บทที่ 388

คุณลุงฉูน่าสงสาร

ณ โรงพยาบาล ตอนที่เป้ยฉ่ายเวยซื้อของกินกลับมาถึง รุ่ยรุ่ยก็กำลังนอนดูทีวีอยู่บนเตียง ข้างๆมีพี่พยาบาลคอยดูแลป้อนน้ำป้อนขนม

ประเด็นคือพยาบาลคนนั้นทำด้วยท่าทางเต็มใจ ดูท่าแล้วคงจะเอ็นดูรุ่ยรุ่ยมากๆ

“รุ่ยรุ่ย ได้เวลากินข้าวแล้ว ดูสิแม่ซื้อของอร่อยมาเยอ