บทที่ 373

บทที่373 รุ่ยรุ่ยตัวร้อน

ที่โรงพยาบาล เป้ยฉ่ายเวยนั่งอย่างกังวลใจ หลี่จื่อเชียนปลอบอยู่หลายหนก็ไม่สามารถทำให้เธอผ่อนคลายลงได้

“เวยเวย พักสักครู่เถอะ คุณเป็นอย่างนี้ ถ้ารุ่ยรุ่ยกลับมาเห็นเข้า เขาจะต้องไม่สบายใจแน่” หลี่จื่อเชียนมองดูเธอด้วยสีหน้าเจ็บปวด เขาอดไม่ได้ที่จะดึงตัวคนม

บทที่ 374

บทที่374 คุณภาพของอาหารสุนัข

เฉียวเจิ้นหลีตะโกน ที่ข้างหูฉูเจ๋อหยางได้ยินเสียงแตกเบาๆ ประสาทสัมผัสเขาว่องไวมาก เบี่ยงตัวหลบได้อย่างคล่องแคล่ว แผ่นแก้วที่คมเหมือนกริชปักลงบนไหล่ เข้าเนื้อไปได้สามส่วน

ฉูเจ๋อหยางคำรามเสียง มือที่อุ้มรุ่ยรุ่ยอยู่นั้นกระตุกเล็กน้อย จากนั้นก็อุ้มกระช

บทที่ 375

บทที่375 ซึมเศร้าหรอ

ผิดพลาดเรื่องอะไร ทั้งสองคนนั้นรู้ดี

ตระกูลเสิ่นเสี่ยงพาคนไปสบทบกับลิ่วเอ่อร์ นั่นหมายความว่าเรื่องนี้มันสำคัญสำหรับเขา

แต่สำหรับลิ่วเอ่อร์ พวกเขาไม่ยอมปล่อยไปแน่!

เฉียวเจิ้นหลีรีบปลีกตัวไปในทันที

ฉูเจ๋อหยางทำตามข้อปฏิบัติของโรงพยาบาล พ