บทที่375 ซึมเศร้าหรอ

ผิดพลาดเรื่องอะไร ทั้งสองคนนั้นรู้ดี

ตระกูลเสิ่นเสี่ยงพาคนไปสบทบกับลิ่วเอ่อร์ นั่นหมายความว่าเรื่องนี้มันสำคัญสำหรับเขา

แต่สำหรับลิ่วเอ่อร์ พวกเขาไม่ยอมปล่อยไปแน่!

เฉียวเจิ้นหลีรีบปลีกตัวไปในทันที

ฉูเจ๋อหยางทำตามข้อปฏิบัติของโรงพยาบาล พอถึงห้องผ่า

บทที่376 อนุญาตให้คุณคิดถึงผม

ห้องผ่าตัดอยู่ไม่ห่างจากห้องพักฉูเจ๋อหยางและรุ่ยรุ่ยเท่าใดนัก ก่อนหน้านี้เป้ยฉ่ายเวยก็ไม่ได้รู้สึกอะไร ตอนนี้ดูเหมือนว่าคนจะผ่อนคลายขึ้น ความเจ็บปวดที่ฝ่าเท้าจึงค่อยๆทยอยมาเรื่อยๆ

ที่พิงอยู่คือชายร่างใหญ่ เธอเดินไปได้ไม่กี่ก้าว เหงื่อก็เริ่มซึมออกมา

มี

บทที่377 สุขจนลืมวันลืมคืน

เฉียวเจิ้นหลีหัวเราะเหอเหอ “ผมอุตส่าห์เป็นห่วงอาการบาดเจ็บของคุณ ไม่คิดว่าอยู่โรงพยาบาลคุณจะชื่นมื่นกันขนาดนี้ สาวงามอยู่ใกล้สุขจนลืมวันลืมคืนเลยสิ”

“ใช้คำสุภาษิตไม่เป็นก็อย่าพูดมั่วเลย ไม่มีใครรู้หรอกว่าคุณไม่มีการศึกษา” ฉูเจ๋อหยางยิ้มเยาะ ก่อนจะเดินดุ่มๆไปยังห้