บทที่367 ฉันจะฆ่าหล่อน

แต่ว่า ถ้าไม่ใช่ฉูเจ๋อหยางแล้วใครกันล่ะ

เป้ยฉ่ายเวยแทบเสียสติ หน้าเธอซีดจนแทบไม่มีสีเลือด มีหมอกหนาปรากฏขึ้นในดวงตา

รุ่ยรุ่ยคือชีวิตจิตใจของเธอ…

สีหน้าฉูเจ๋อหยางปราศจากความสุข ในใจเขากังวลทุกสิ่งทุกอย่าง นัยน์ตานั้นสุดจะหม่นหมอง

ไม่นานคนของโรงพยาบาล

บทที่368 ชีวิตที่ไม่สมประดี

เฉินเจิ้นหลีตื่นตัวอยู่ตลอดไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่เขาจะผ่อนคลาย เขากอดผ้าห่มที่มีหมวกแดงของเขาเกลือกกลิ้งไปบนพื้น อยู่ๆเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมา ทำเอาเขาตกอกตกใจ เกือบจะวี๊ดว๊ายออกมา

“มีอะไรหนักหนา...ตาเฒ่าเจ้าเล่ห์รึ” สีหน้าเฉินเจิ้นหลีเปลี่ยนไปและปล่อยค

บทที่369 รอผมกลับมา

เมื่อกล่าวคำอันโหดเหี้ยมเสร็จเรียบร้อยแล้ว ที่หางตาเขาก็เห็นหญิงสาวเดินกุลีกุจอเข้ามา แวบหนึ่งสายตาเขาฉายประกายแห่งความเหลืออด

หลี่จื่อเชียนพุ่งตัวไปอย่างรวดเร็ว เขาเข้าไปคว้าตัวคนไว้อย่างปวดใจ

“จื่อเชียน คุณมาแล้ว รุ่ยรุ่ย...รุ่ยรุ่ยหายตัวไป ฉันหาทั่วทั้งโรงพยา