บทที่366 จำกัดขอบเขต

เป้ยฉ่ายเวยยิ้มเยาะพร้อมกับปล่อยมือ “แล้วแต่คุณแล้วกันว่าอยากจะทานอะไร ยังไงก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับฉันอยู่แล้ว”

เธอต้องการจำกัดขอบเขตกับเขานี่นา

ฉูเจ๋อหยางยิ้มอ่อนสายตาน่าสงสัย ดีที่เขาก้มศีรษะลงทำให้เป้ยฉ่ายเวยมองไม่เห็น

พนักงานเสิร์ฟซึ่งอยู่อีกข้างเห็นได

บทที่367 ฉันจะฆ่าหล่อน

แต่ว่า ถ้าไม่ใช่ฉูเจ๋อหยางแล้วใครกันล่ะ

เป้ยฉ่ายเวยแทบเสียสติ หน้าเธอซีดจนแทบไม่มีสีเลือด มีหมอกหนาปรากฏขึ้นในดวงตา

รุ่ยรุ่ยคือชีวิตจิตใจของเธอ…

สีหน้าฉูเจ๋อหยางปราศจากความสุข ในใจเขากังวลทุกสิ่งทุกอย่าง นัยน์ตานั้นสุดจะหม่นหมอง

ไม่นานคนของโรงพยาบาล

บทที่368 ชีวิตที่ไม่สมประดี

เฉินเจิ้นหลีตื่นตัวอยู่ตลอดไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่เขาจะผ่อนคลาย เขากอดผ้าห่มที่มีหมวกแดงของเขาเกลือกกลิ้งไปบนพื้น อยู่ๆเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมา ทำเอาเขาตกอกตกใจ เกือบจะวี๊ดว๊ายออกมา

“มีอะไรหนักหนา...ตาเฒ่าเจ้าเล่ห์รึ” สีหน้าเฉินเจิ้นหลีเปลี่ยนไปและปล่อยค