บทที่365 เรื่องตั้งนมนาน ลืมไปหมดแล้ว

พอขึ้นรถ หน้าว่านต้าเผิงก็บูดบึ้งในทันที

ไม่ได้เจอกันเสียนาน ความโลภของลิ่วจื่อนับวันจะยิ่งหนักข้อขึ้น!

รถหักเลี้ยง ผ่านชายป่า ออกสู่ทุ่งกว้าง

คนขับรถที่ด้านหน้าขมวดคิ้ว “คุณว่านครับ ที่ด้านหน้ามีคนจอดรถขวางไว้”

เขาขมวดคิ้ว เงยหน้

บทที่366 จำกัดขอบเขต

เป้ยฉ่ายเวยยิ้มเยาะพร้อมกับปล่อยมือ “แล้วแต่คุณแล้วกันว่าอยากจะทานอะไร ยังไงก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับฉันอยู่แล้ว”

เธอต้องการจำกัดขอบเขตกับเขานี่นา

ฉูเจ๋อหยางยิ้มอ่อนสายตาน่าสงสัย ดีที่เขาก้มศีรษะลงทำให้เป้ยฉ่ายเวยมองไม่เห็น

พนักงานเสิร์ฟซึ่งอยู่อีกข้างเห็นได

บทที่367 ฉันจะฆ่าหล่อน

แต่ว่า ถ้าไม่ใช่ฉูเจ๋อหยางแล้วใครกันล่ะ

เป้ยฉ่ายเวยแทบเสียสติ หน้าเธอซีดจนแทบไม่มีสีเลือด มีหมอกหนาปรากฏขึ้นในดวงตา

รุ่ยรุ่ยคือชีวิตจิตใจของเธอ…

สีหน้าฉูเจ๋อหยางปราศจากความสุข ในใจเขากังวลทุกสิ่งทุกอย่าง นัยน์ตานั้นสุดจะหม่นหมอง

ไม่นานคนของโรงพยาบาล