บทที่ 347

หัวใจเบิกบาน

ผู้อำนายการเห็นมีดที่ปักอยู่จึงแสดงท่าทีอยากเข้าไปอีกครั้ง แต่ฉูเจ๋อหยางกลับแผ่รัศมีเย็นยะเยือกใส่เขา ทำเอาผู้อำนวยการงงงวยไปหมด

หมอพูดด้วยความกรุณา “ทนายฉู ตอนนี้คุณเป้ยไม่ค่อยสะดวก ถ้าอย่างนั้นให้ผู้อำนวยการของเราช่วยก่อนเถอะครับ”

ฉูเจ๋อหยางเหลือบมองเท้าที่ย

บทที่ 348

เรียกเขาว่าลุงฉู

ถึงตอนที่คนเข็นรถพาฉูเจ๋อหยางออกมา โถงทางเดินอันเงียบสงบ ไม่มีเงาคนแม้แต่คนเดียว

“คนล่ะ” เสียงฉูเจ๋อหยางเหมือนถูกบีบเค้นออกมาจากซอกฟัน เห็นได้ชัดว่าตอนนี้ระดับความโมโหของเขาสูงแค่ไหน

หมอและพยาบาลต่างมองหน้ากัน ไม่รู้ว่าเป้ยฉ่ายเวยไปไหน หางตาเหลือบไปเห็นสีห

บทที่ 349

แต่ว่าแม่มีคุณอาหลี่อยู่แล้วนะ

ฉูเจ๋อหยางเม้มปากแน่น ก่อนอื่นเขาหันไปจ้องเขม็งที่เป้ยฉ่ายเวยที่แกล้งทำเป็นโง่ซื่อบื้อ จากนั้นก็หันไปจ้องรุ่ยรุ่ยบนเตียง สายตามืดหม่นจนดูน่ากลัว เสียงเข้มนั้นนุ่มละมุนอย่างหาฟังได้ยาก “พ่อเป็นพ่อของลูก”

“แม่ครับ นี่เป็นเรื่องจริงหรอ” รุ่ยรุ่ยแสร้งท