บทที่ 348 เรียกเขาว่าลุงฉู

ถึงตอนที่คนเข็นรถพาฉูเจ๋อหยางออกมา โถงทางเดินอันเงียบสงบ ไม่มีเงาคนแม้แต่คนเดียว

“คนล่ะ” เสียงฉูเจ๋อหยางเหมือนถูกบีบเค้นออกมาจากซอกฟัน เห็นได้ชัดว่าตอนนี้ระดับความโมโหของเขาสูงแค่ไหน

หมอและพยาบาลต่างมองหน้ากัน ไม่รู้ว่าเป้ยฉ่ายเวยไปไหน หางตาเหลือบไปเห็นสีหน้

บทที่ 349 แต่ว่าแม่มีคุณอาหลี่อยู่แล้วนะ

ฉูเจ๋อหยางเม้มปากแน่น ก่อนอื่นเขาหันไปจ้องเขม็งที่เป้ยฉ่ายเวยที่แกล้งทำเป็นโง่ซื่อบื้อ จากนั้นก็หันไปจ้องรุ่ยรุ่ยบนเตียง สายตามืดหม่นจนดูน่ากลัว เสียงเข้มนั้นนุ่มละมุนอย่างหาฟังได้ยาก “พ่อเป็นพ่อของลูก”

“แม่ครับ นี่เป็นเรื่องจริงหรอ” รุ่ยรุ่ยแสร้งทำเ

บทที่ 350 โจ๊กร้อนๆ

ฉูเจ๋อหยางบอกกับตัวเองในใจ ว่าเด็กตรงหน้านี้เป็นลูกชายบังเกิดเกล้าของเขา อย่าให้จบไม่สวยเพราะว่าอารมณ์ชั่ววูบ

“รุ่ยรุ่ยไม่ชอบพ่อหรอ”

รุ่ยรุ่ยเงยหน้าทำท่าครุ่นคิด “ไม่ใช่ว่าไม่ชอบพ่อ แต่ผมแค่รู้สึกว่าแม่น่าจะอยากอยู่กับคุณอาหลี่มากกว่า”

“วางใจ แม่อยากไปก็ไร้ปร