บทที่ 346

สุนัขคาบไปรับประทาน

“ฉูเจ๋อหยาง คุณทำอะไรน่ะ ปล่อยมือ ฉันจะไปดูว่าหมอมารึยัง” เป้ยฉ่ายเวยไม่กล้าออกแรงผลักฉูเจ๋อหยาง เพราะว่าเธอเห็นว่าเลือดสดบนเตียงเริ่มกลายเป็นสีแดงเข้มแล้ว

เมื่อเห็นว่าเขาเสียเลือดไปมากแค่ไหน คาดว่าฟูกคงจะเปียกโชกไปหมดแล้ว

นัยน์ตาฉูเจ๋อหยางจ้องอย่างเย็น

บทที่ 346

คนเลวก็ยังเป็นคนเลวอยู่วันยังค่ำ

ฉูเจ๋อหยางขมวดคิ้วมุ่น ไม่ว่าจะเป็นผู้ชายคนไหนถ้าถูกต่อว่าว่า “ไอ้เลว” ต่างก็ต้องรู้สึกไม่ดีกันทั้งนั้น

แต่แค่เพียงได้เห็นเป้ยฉ่ายเวยที่กำลังร้องไห้น้ำตาอาบหน้า แค่คิดว่าวันนี้เธอคงถูกโจมตีจากตระกูลหลี่มาอย่างหนักหน่วง เขาก็พูดอะไรไม่ออก

บทที่ 347

หัวใจเบิกบาน

ผู้อำนายการเห็นมีดที่ปักอยู่จึงแสดงท่าทีอยากเข้าไปอีกครั้ง แต่ฉูเจ๋อหยางกลับแผ่รัศมีเย็นยะเยือกใส่เขา ทำเอาผู้อำนวยการงงงวยไปหมด

หมอพูดด้วยความกรุณา “ทนายฉู ตอนนี้คุณเป้ยไม่ค่อยสะดวก ถ้าอย่างนั้นให้ผู้อำนวยการของเราช่วยก่อนเถอะครับ”

ฉูเจ๋อหยางเหลือบมองเท้าที่ย