บทที่ 346 คนเลวก็ยังเป็นคนเลวอยู่วันยังค่ำ

ฉูเจ๋อหยางขมวดคิ้วมุ่น ไม่ว่าจะเป็นผู้ชายคนไหนถ้าถูกต่อว่าว่า “ไอ้เลว” ต่างก็ต้องรู้สึกไม่ดีกันทั้งนั้น

แต่แค่เพียงได้เห็นเป้ยฉ่ายเวยที่กำลังร้องไห้น้ำตาอาบหน้า แค่คิดว่าวันนี้เธอคงถูกโจมตีจากตระกูลหลี่มาอย่างหนักหน่วง เขาก็พูดอะไรไม่ออก

บทที่ 347 หัวใจเบิกบาน

ผู้อำนายการเห็นมีดที่ปักอยู่จึงแสดงท่าทีอยากเข้าไปอีกครั้ง แต่ฉูเจ๋อหยางกลับแผ่รัศมีเย็นยะเยือกใส่เขา ทำเอาผู้อำนวยการงงงวยไปหมด

หมอพูดด้วยความกรุณา “ทนายฉู ตอนนี้คุณเป้ยไม่ค่อยสะดวก ถ้าอย่างนั้นให้ผู้อำนวยการของเราช่วยก่อนเถอะครับ”

ฉูเจ๋อหยางเหลือบมองเท้าที่ยัง

บทที่ 348 เรียกเขาว่าลุงฉู

ถึงตอนที่คนเข็นรถพาฉูเจ๋อหยางออกมา โถงทางเดินอันเงียบสงบ ไม่มีเงาคนแม้แต่คนเดียว

“คนล่ะ” เสียงฉูเจ๋อหยางเหมือนถูกบีบเค้นออกมาจากซอกฟัน เห็นได้ชัดว่าตอนนี้ระดับความโมโหของเขาสูงแค่ไหน

หมอและพยาบาลต่างมองหน้ากัน ไม่รู้ว่าเป้ยฉ่ายเวยไปไหน หางตาเหลือบไปเห็นสีหน้