บทที่ 344

อย่านะฉูเจ๋อหยาง

เป้ยฉ่ายเวยไม่คาดคิดว่าคนที่บุกเข้ามาในห้องผู้ป่วยก็คือฉูเจ๋อหยาง แต่เมื่อเห็นเขาหายใจเหนื่อยหอบ ดวงตาคู่นั้นราวกับจะกัดกินคน เธอถึงกับผงะถอยหลังโดยจิตใต้สำนึก

ผู้ชายคนนี้เป็นบ้าอะไร

ทุกการเคลื่อนไหวโดยสัญชาตญาณของเธออยู่ในสายตาของเขา จู่ๆใจเธอก็เต้นรัว เร

บทที่ 345

ทุกสิ่งนั้นคุ้มค่า

ครู่หนึ่งเลือดสีแดงสดก็พุ่งสาด ดั่งดอกไม้ที่กำลังผลิดอกบานอยู่กลางอากาศ ร่วงโรยลงบนพื้นหินอ่อนอันเย็นเยือก กระจัดกระจายดูสะดุดตาน่าตกใจ ใต้ฝ่าเท้าของเขาเต็มไปด้วยหยาดเลือดซึ่งรวมตัวกันเป็นเหมือนแอ่งน้ำตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้

เป้ยฉ่ายเวยตกใจจนสั่น ในตาเธอเห็นแต่

บทที่ 346

สุนัขคาบไปรับประทาน

“ฉูเจ๋อหยาง คุณทำอะไรน่ะ ปล่อยมือ ฉันจะไปดูว่าหมอมารึยัง” เป้ยฉ่ายเวยไม่กล้าออกแรงผลักฉูเจ๋อหยาง เพราะว่าเธอเห็นว่าเลือดสดบนเตียงเริ่มกลายเป็นสีแดงเข้มแล้ว

เมื่อเห็นว่าเขาเสียเลือดไปมากแค่ไหน คาดว่าฟูกคงจะเปียกโชกไปหมดแล้ว

นัยน์ตาฉูเจ๋อหยางจ้องอย่างเย็น