บทที่ 342 เกือบเข้าใจผิด

ดวงตาคู่นั้นของหนานเทียนหยางทรุดโทรมไปตามกาลเวลา สายตาเขาจ้องมองไปที่ลูกสาวซึ่งกำลังลดศีรษะต่ำลง พร้อมถามเป็นการหยั่งเชิง “เสี่ยวชิง ลูกมีเรื่องอะไรปิดบังพ่ออยู่รึเปล่า”

“พ่อคะ หนูจะทำอย่างนั้นได้ยังไง ถ้าหากว่าหนูปิดบัง แล้วหนูจะบอกเรื่องแผลบนหน้าหนูทำไม” หนานฉิงตก

บทที่ 343 เธอไม่คู่ควรกับเขา

“เสียงดังเอะอะอะไรกันข้างนอก? มันใช้ได้ที่ไหนกัน” คุณท่านหลี่เอามือไขว้หลังเดินหน้านิ่งออกมา เสียงต่ำมีพลังเหมือนเสียงนาฬิกาโบราณ ทำให้ฝีเท้าที่กำลังจะก้าวเดินออกไปของหลี่จื่อเชียนชะงักกึก

หลี่จื่อเชียนหันหน้ากลับไปมองคุณท่านหลี่ด้วยสีหน้าเข้าใจยาก “พ่อ”

บทที่ 344 อย่านะฉูเจ๋อหยาง

เป้ยฉ่ายเวยไม่คาดคิดว่าคนที่บุกเข้ามาในห้องผู้ป่วยก็คือฉูเจ๋อหยาง แต่เมื่อเห็นเขาหายใจเหนื่อยหอบ ดวงตาคู่นั้นราวกับจะกัดกินคน เธอถึงกับผงะถอยหลังโดยจิตใต้สำนึก

ผู้ชายคนนี้เป็นบ้าอะไร

ทุกการเคลื่อนไหวโดยสัญชาตญาณของเธออยู่ในสายตาของเขา จู่ๆใจเธอก็เต้นรัว เริ่