บทที่ 343 เธอไม่คู่ควรกับเขา

“เสียงดังเอะอะอะไรกันข้างนอก? มันใช้ได้ที่ไหนกัน” คุณท่านหลี่เอามือไขว้หลังเดินหน้านิ่งออกมา เสียงต่ำมีพลังเหมือนเสียงนาฬิกาโบราณ ทำให้ฝีเท้าที่กำลังจะก้าวเดินออกไปของหลี่จื่อเชียนชะงักกึก

หลี่จื่อเชียนหันหน้ากลับไปมองคุณท่านหลี่ด้วยสีหน้าเข้าใจยาก “พ่อ”

บทที่ 344 อย่านะฉูเจ๋อหยาง

เป้ยฉ่ายเวยไม่คาดคิดว่าคนที่บุกเข้ามาในห้องผู้ป่วยก็คือฉูเจ๋อหยาง แต่เมื่อเห็นเขาหายใจเหนื่อยหอบ ดวงตาคู่นั้นราวกับจะกัดกินคน เธอถึงกับผงะถอยหลังโดยจิตใต้สำนึก

ผู้ชายคนนี้เป็นบ้าอะไร

ทุกการเคลื่อนไหวโดยสัญชาตญาณของเธออยู่ในสายตาของเขา จู่ๆใจเธอก็เต้นรัว เริ่

บทที่ 345 ทุกสิ่งนั้นคุ้มค่า

ครู่หนึ่งเลือดสีแดงสดก็พุ่งสาด ดั่งดอกไม้ที่กำลังผลิดอกบานอยู่กลางอากาศ ร่วงโรยลงบนพื้นหินอ่อนอันเย็นเยือก กระจัดกระจายดูสะดุดตาน่าตกใจ ใต้ฝ่าเท้าของเขาเต็มไปด้วยหยาดเลือดซึ่งรวมตัวกันเป็นเหมือนแอ่งน้ำตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้

เป้ยฉ่ายเวยตกใจจนสั่น ในตาเธอเห็นแต่เล