บทที่ 322 เดี๋ยวเป็นแพะรับบาปให้เอง

เช้าวันรุ่งขึ้น หลี่จื่อเชียนยืนอยู่หน้าประตู เอ่ยถามอีกครั้งว่า “เวยเวย ไม่ให้ฉันไปเป็นเพื่อนจริงๆหรอ?”

“จื่อเชียน ไม่ต้องจริงๆ ก็แค่ไปฉีดยาเหมือนที่ทำเป็นประจำ คงไม่มีเรื่องอะไรหรอก อีกอย่างประเดี๋ยวซือซือก็ขับรถมารับพวกฉันไปแล้ว” เป้ยฉ่ายเวยไม่อยากทำให

บทที่ 323 แม่ครับผมเจ็บ

หลี่เหว่ยถูฝ่ามือ แล้ววางมือลงอย่างหน้าเสีย แกล้งทำเป็นไม่เป็นอะไรแล้วพูดออกมาว่า “คุณเป้ย ไม่เป็นอะไรหรอกครับ เรื่องเล็กๆแค่นี้เอง หมอว่าเรามาฉีดยากันก่อนดีกว่า”

เป้ยฉ่ายเวยพูดขอโทษออกมา “ต้องขอโทษหมอหลี่ด้วยนะคะ อาจจะเพราะเด็กคนนี้ยังไม่ตื่นดีนัก ก็เลยเป็นแบบนี้”

บทที่ 324 วันนี้ไอ้เด็กนี่ต้องตาย

“ทำไม คิดจะหนีงั้นหรอ ฝันไปเถอะ วันนี้ถ้าไอ้เด็กนี่ไม่ตาย ใครก็อย่าคิดจะไปไหนได้เลย"เมื่อหนานฉิงสบตากับดวงตาเย็นยะเยือกของเป้ยฉ่ายเวย ชั่ววินาทีหนึ่งก็เกิดหวาดกลัวขึ้นมา แต่ก็คิดได้ว่าตัวเองเหนือกว่า

อีกอย่างข้างกายเธอยังมีลูกน้องตั้งเยอะ ไม่เสียเปรียบเห