บทที่ 323 แม่ครับผมเจ็บ

หลี่เหว่ยถูฝ่ามือ แล้ววางมือลงอย่างหน้าเสีย แกล้งทำเป็นไม่เป็นอะไรแล้วพูดออกมาว่า “คุณเป้ย ไม่เป็นอะไรหรอกครับ เรื่องเล็กๆแค่นี้เอง หมอว่าเรามาฉีดยากันก่อนดีกว่า”

เป้ยฉ่ายเวยพูดขอโทษออกมา “ต้องขอโทษหมอหลี่ด้วยนะคะ อาจจะเพราะเด็กคนนี้ยังไม่ตื่นดีนัก ก็เลยเป็นแบบนี้”

บทที่ 324 วันนี้ไอ้เด็กนี่ต้องตาย

“ทำไม คิดจะหนีงั้นหรอ ฝันไปเถอะ วันนี้ถ้าไอ้เด็กนี่ไม่ตาย ใครก็อย่าคิดจะไปไหนได้เลย"เมื่อหนานฉิงสบตากับดวงตาเย็นยะเยือกของเป้ยฉ่ายเวย ชั่ววินาทีหนึ่งก็เกิดหวาดกลัวขึ้นมา แต่ก็คิดได้ว่าตัวเองเหนือกว่า

อีกอย่างข้างกายเธอยังมีลูกน้องตั้งเยอะ ไม่เสียเปรียบเห

บทที่ 325 ค้นหาความจริง

เวลากลางดึก

อีกด้านหนึ่ง กลางห้องรับแขกของบ้านตระกูลเสิ่นยังคงเปิดไฟสว่างจ้า ชายหนุ่มคนหนึ่งเขย่าแก้วไวน์แดงในมือ นัยน์ตาดูลึกล้ำสุดจะหยั่ง ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

“คุณผู้ชายคะ คุณยังไม่ได้พักเลย ให้เตรียมอาหารให้ไหมคะ?”

หญิงวัยกลางคนที่ดูน่านับถือเดิน