บทที่ 321 พ่อครับผมยังเด็กนะ

เมื่อฉูเจ๋อหยางได้ยินว่ารุ่ยรุ่ยจะกลับประเทศ รอยยิ้มก็ปรากฏอยู่บนหางคิ้ว แม้แต่ตัวเขาเองยังไม่รู้ตัว เขามีความรู้สึกผูกพันบางอย่างกับเด็กคนนี้อย่างบอกไม่ถูก “อืม”

แค่อืมหรอ? รุ่ยรุ่ยยู่ปากอย่างเอือมๆ คุณพ่อนี่ไม่รู้จักพูดหรือยังไงนะ ถึงได้ตัดบทสนทนาเอาซะง่ายๆอย่

บทที่ 322 เดี๋ยวเป็นแพะรับบาปให้เอง

เช้าวันรุ่งขึ้น หลี่จื่อเชียนยืนอยู่หน้าประตู เอ่ยถามอีกครั้งว่า “เวยเวย ไม่ให้ฉันไปเป็นเพื่อนจริงๆหรอ?”

“จื่อเชียน ไม่ต้องจริงๆ ก็แค่ไปฉีดยาเหมือนที่ทำเป็นประจำ คงไม่มีเรื่องอะไรหรอก อีกอย่างประเดี๋ยวซือซือก็ขับรถมารับพวกฉันไปแล้ว” เป้ยฉ่ายเวยไม่อยากทำให

บทที่ 323 แม่ครับผมเจ็บ

หลี่เหว่ยถูฝ่ามือ แล้ววางมือลงอย่างหน้าเสีย แกล้งทำเป็นไม่เป็นอะไรแล้วพูดออกมาว่า “คุณเป้ย ไม่เป็นอะไรหรอกครับ เรื่องเล็กๆแค่นี้เอง หมอว่าเรามาฉีดยากันก่อนดีกว่า”

เป้ยฉ่ายเวยพูดขอโทษออกมา “ต้องขอโทษหมอหลี่ด้วยนะคะ อาจจะเพราะเด็กคนนี้ยังไม่ตื่นดีนัก ก็เลยเป็นแบบนี้”