บทที่320 แผนของเสิ่นลั่ง

“โง่จริงๆ” เฉียวเจิ้นหลีวิพากษ์วิจารณ์หนานฉิง

ผู้หญิงไม่สวยได้ แต่ว่าต้องฉลาด ถ้าข้างนอกดูดีแต่ว่าข้างในไม่มีแก่นสาร เหมือนกับผู้หญิงเมื่อสักครู่ ถ้าอย่างนั้นเธอคงจะฟังที่อาเจ๋อพูดไม่เข้าใจหรอก

หรือว่าเสน่ห์อาเจ๋อนั้นแรงมาก ผู้หญิงรักจนไม่ลืมหูลืมตา แกล้งทำเป็

บทที่ 321 พ่อครับผมยังเด็กนะ

เมื่อฉูเจ๋อหยางได้ยินว่ารุ่ยรุ่ยจะกลับประเทศ รอยยิ้มก็ปรากฏอยู่บนหางคิ้ว แม้แต่ตัวเขาเองยังไม่รู้ตัว เขามีความรู้สึกผูกพันบางอย่างกับเด็กคนนี้อย่างบอกไม่ถูก “อืม”

แค่อืมหรอ? รุ่ยรุ่ยยู่ปากอย่างเอือมๆ คุณพ่อนี่ไม่รู้จักพูดหรือยังไงนะ ถึงได้ตัดบทสนทนาเอาซะง่ายๆอย่

บทที่ 322 เดี๋ยวเป็นแพะรับบาปให้เอง

เช้าวันรุ่งขึ้น หลี่จื่อเชียนยืนอยู่หน้าประตู เอ่ยถามอีกครั้งว่า “เวยเวย ไม่ให้ฉันไปเป็นเพื่อนจริงๆหรอ?”

“จื่อเชียน ไม่ต้องจริงๆ ก็แค่ไปฉีดยาเหมือนที่ทำเป็นประจำ คงไม่มีเรื่องอะไรหรอก อีกอย่างประเดี๋ยวซือซือก็ขับรถมารับพวกฉันไปแล้ว” เป้ยฉ่ายเวยไม่อยากทำให