บทที่32 เหนื่อย

มีแต่บทที่เห็นครอบครัวอื่นอยู่ด้วยกันสามคนสายตาก็จะดูเศร้าแต่พอเธอหันไปก็จะปิดบังมันที

แต่ยังไงเขาก็เป็นเด็กถึงจะปิดบังได้ดี แต่เป้ยฉ่ายเวยก็ดูออกแต่เธอก็บอกความจริงให้เขาไม่ได้รอให้โตกว่านี้ก่อนเธอจะบอกเขาทั้งหมด

รอให้รถจอดอยู่ที่หน้าโรงพยาบาลเป้ยฉ่ายเวยเก็บความอ่อน

บทที่33 โลกที่เห็นแก่หน้าตา

ถ้าเป็นเด็กคนอื่นพวกเขาก็คงไม่มีความอดทนพอที่จะมาสนใจแต่ใครให้ซาลาเปาน้อยที่อยู่ข้างหน้ามันน่ารักล่ะโดนนัยตาสีดำนั้นจ้องจนรู้สึกหัวใจเริ่มละลายไม่ว่าตอนนี้เขาจะมีข้อเสนออะไร

พวกเขาก็มีแค่ความคิดเดียวนั่นก็คือตกลง ตกลงแถมเห็นเขาแอบเมมปากเหมือนกำลังเศร้าอยู่พวกเขาก

บทที่34 ผู้ชายที่ชอบกินของหวาน

“เวยเวยเธอมาที่นี่ได้ไง”

เสียงที่คุ้นเคยลากเป้ยฉ่ายเวยกลับมาแห่งความเป็นจริงหันไปมองก็เห็นคู่ชายหญิงที่หน้าตาดีกำลังเดินมาหาตัวเองคนที่เรียกตัวเองไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นเพื่อนสนิทตัวเอง

ส่วนอีกคนก็ยิ่งไม่ต้องพูดเพราะเป็นฉูเจ๋อหยาง

เธอไม่คิดว่าจะได้เ