บทที่31 รุ่ยรุ่ยที่อ่อนไหว

เป้ยฉ่ายเวยรีบวิ่งเข้าไปในบ้านหลังเก่ามีหลายครั้งเกือบหกล้มเดินๆชนๆไม่กล้าหยุดจากนั้นก็ถึงที่

“คุณยายคะรุ่ยรุ่ยเป็นยังไงบ้าง”

หวางฉุ้ยออกมาจากห้องเห็นเป้ยฉ่ายเวยที่ผมยุ่งแถมยังหายใจแรงอยู่ก็พูดอย่างเป็นห่วง “เวยเวยตอนนี้รุ่ยรุ่ยนอนแล้วแต่ว่าไข้ยังสูงอยู่ฉันใ

บทที่32 เหนื่อย

มีแต่บทที่เห็นครอบครัวอื่นอยู่ด้วยกันสามคนสายตาก็จะดูเศร้าแต่พอเธอหันไปก็จะปิดบังมันที

แต่ยังไงเขาก็เป็นเด็กถึงจะปิดบังได้ดี แต่เป้ยฉ่ายเวยก็ดูออกแต่เธอก็บอกความจริงให้เขาไม่ได้รอให้โตกว่านี้ก่อนเธอจะบอกเขาทั้งหมด

รอให้รถจอดอยู่ที่หน้าโรงพยาบาลเป้ยฉ่ายเวยเก็บความอ่อน

บทที่33 โลกที่เห็นแก่หน้าตา

ถ้าเป็นเด็กคนอื่นพวกเขาก็คงไม่มีความอดทนพอที่จะมาสนใจแต่ใครให้ซาลาเปาน้อยที่อยู่ข้างหน้ามันน่ารักล่ะโดนนัยตาสีดำนั้นจ้องจนรู้สึกหัวใจเริ่มละลายไม่ว่าตอนนี้เขาจะมีข้อเสนออะไร

พวกเขาก็มีแค่ความคิดเดียวนั่นก็คือตกลง ตกลงแถมเห็นเขาแอบเมมปากเหมือนกำลังเศร้าอยู่พวกเขาก